Happy 2 YEARS to me!

Who would have thought that I’ll survive ng gan’to katagal.

DALAWANG TAON.

…ng naging inosente sa reyalidad ng mundo.

…ng nakisama sa mga mapagbalat-kayong tao.

Team Abby

…nakipagrambulan sa kalsada at nakipagtalakan na animo’y bata sa daan.

Ngunit sa kabilang banda’y nangarap pa rin ng panibagong simula sa piling ng bagong kasama.

Team Reych

…nakasalamuha ang mga ‘weirdo’ ngunit masayang grupo.

…humalakhak ng sobrang WAGAS.

…gumala sa loob at labas ng siyudad.

Laguna

 

Dolce Club

Pagudpud, Ilocos Norte

Star City

Pampanga 2011

  

…natutong magmahal ng tunay.

the MUG & the JACKET (accident)

…naranasang umasa sa mga ‘signs’, lumuha at nasaktan ng dahil sa taong ‘di naman marunong magpahalaga.

…naranasan ding maiwan, nanibugho dahil sa maraming nawala, namatay ang puso at naging isang ganap na ESTRANGHERA.

Lumipas ang mga oras, araw, buwan at ngayon ay bagong taon na…matagal-tagal na pala.

Pilit pa ring sumisilip ang liwanag sa gitna ng dilim.

Mas lumawak ang pananaw sa buhay, humaba ang pasensiya, naging malumanay, mapagnilay-nilay at mas nagkaroon ng MALALIM na ugnayan sa KAN’YA.

NAGBAGO NA NGA ANG LAHAT.

CHANCES ARE...

pa-out na 'ko ng ABS...lapit na, 5 min. na lang.

**HAHAHA!Ewaan ko ba, pero instinct yata 'tp, ramdam kong dadaan sya dito..at for the first time KUMAWAY ako sa kanya..weird, diba suplada ako >.<

Sayang, naka-earphone ako..yan tuloy 'di ko narinig sinabi nya..

Well, sige na nga...KINILIG ako, KONTI lang! =))

**Napapa-isip tuloy ako, kung bibigyan ko na ng chance ang panahon..matagal tagal na rin.

TINGNAN natin..

Huwad na Pag-asa

Naglalakad naman, ngunit parang walang DIREKS’YON…ang hirap.

Sige, sulyap tayo ng kaunti…saglit lang.

• KAIBIGAN

What went wrong ‘daw’???

Nag flash back lahat.

Ang sabi nila kilala nila ako, pero sa bigat ng mga naging paratang nila, parang NAGLOLOKOHAN yata kaming lima. Pinilit kong ‘wag patulan, NANAHIMIK ako ng MATAGAL…kaso ang SAKIT. Bawat salitang nabitawan, katumbas nun ay KAMATAYAN. Nabaon sa isip ko at halos ikasira na’to ng ulo ko. Sa paglipas ng mga araw, buwan, nagulat din ako sa mga pagbabago. 

Natuto akong LUMAYO, TUMAYONG MAG-ISA at MANINDIGAN sa mga DESISYON ko.

Paminsan-minsan nasasabi kong magaling na’ko pero AYAW ko talaga silang makita. Isipin ko pa lang, naiiyak ako bigla. Minsan binibisita ko ang fb profile nina Kat, Ianne at Sarah (oo..sila lang ang NATIRA), tapos non natutuwa ako para sa kanila pero HANGGANG DUN LANG. Konti nalang ang salitang CARE.

DAHIL SUMUMPA AKO NA WALA NG MAKAKASAKIT SA’KIN NG SOBRA-SOBRA.

• TRABAHO

MAILAP. MAPANURI. MAPAG-ISA.

It’s been 7 months since nawala ang makulay na CROWD na ‘yun sa opisina. Namatay ako sa haba ng proseso. Ngayon, makakita lang ako ng maraming taong bago sa panlasa ko…nanginginig ako bigla sa takot. Hindi makuhang tumawa sa araw-araw kong pagttrabaho sa opisina…puro overtime na lang ang nasa isip. Madalas na TULALA, saan ba talaga ako patungo…

• PAMILYA

NAGBAGO lahat ng biglaan. Ibang-iba na mga eksena sa bahay...

Ang isa…ayun, unti-unting  namamatay habang ang isa e nakahanap na ng bagong pag-ibig sa piling ng isang mapanlinlang na kaibigan. MGA TAKSIL. Kasalanan na nga sa mata ng mga tao, kasalanan pa sa mata ng DIYOS. Change topic na, naiiyak ulit ako. HINDI ko pa rin kilala ang pakiramdam na ganito.

• CHURCH

Isa akong presidente (ang bangong pakinggan no) DATI ng isang ministeryo. Maraming pumuna, maraming sumang-ayon ngunit marami din namang tumaliwas sa mga panahong nanungkulan ako. Marami epal, ayaw din magpatalo, gusto nila sila na lang magaling. Ang daming boses, halos nalito ako kung sino pakikinggan ko…akala ko ba si Lord lang boss ko? Eh ang dami pala. GUSTO NILA ang eksena, BINIGAY ko sa mga taong ayaw magpatalo ang entablado…iniwan ko sila, nag-resign ako ng palihim…sumulat ako sa pastor, ngunit walang reply. Ewan ko ba, gustong-gusto ko ang maglingkod sa Diyos pero GINAPOS nila ako.

After 2 months, I tried to face them…but I trembled w/ anger and fear…naalala ko bigla lahat ng mga ginawang paninira sa pagkatao ko na nagspread like a wild fire. Ang tanong, SINO BA ANG TOTOO?

• PAG-IBIG

Hindi na MUNA ako naniniwala sa salitang yan, marami yang pina-iyak, sinaktan at PINATAY ng tahasan.

WALA akong balita, inalis ko lahat ng ‘pwedeng maging connection ko sa taong ‘yon. Dahil sa tuwing maaalala ko kung gaano kasakit ang magmahal ng totoo, ang mabalewala ng basta-basta lang, ang pagtawanan ng publiko dahil sa naging KATANGAHAN ko, ipinag-DARASAL ko (araw-araw) na HINDI KO NA SANA MAKITA ANG TAONG ‘YON.

*Mga sugat na hindi pa naghilom, Diyos ko, hanggang kailan? Alam kong mga pagsubok lang ‘to…PATULOY pa rin akong lumalaban kahit namamatay ako, wala naman akong ibang masasandalan kundi KAYO lang. Sa sobrang sakit ng mga nararamdaman ko ngayon, tanging sa pagsusulat ko na lang naibabahagi ang nasa puso ko…sana madescribe ko eksakto kung gaano ‘to KATAGOS sa buong pagka-tao ko. Langya, kung kelan naman tumatanda ako dun ako mas nagiging iyakin.HAYNAKU.